આંખોની કાજલ અંધકારમાં ખોવાઇ ગઇ.
ઘરની રોશન અજવાસમાં બુઝાઈ ગઇ.
હજુ ગઈકાલ સુધી તો ઝળાહળ હતુ બધુ,
પ્રગટ થયેલી જિંદગી રાખમાં સમાઈ ગઇ.
મા-બાપે હોમેલું જીવનભરનું જવતલ,
આહુતિ અગનજ્વાળામા સમેટાઇ ગઇ.
પાપીઓનાં પાપ કેમ પોકારતા નથી?
સભ્યતાની જમાત સ્વાર્થમાં દટાઇ ગઇ.
નારીની ગરિમા ડૂસકા લઇ રહી છે ,
ન્યાયની ચીખ વિખવાદોમાં દબાઇ ગઇ.
આ ઘટના હતી કે ઘાત હે! દુનિયા બોલ,
ભરબજારે માણસની જાત પીસાઈ ગઇ.
લેખન: નીતિન રાવલ (નીમુ'રા)
No comments:
Post a Comment